AKTUALNO¦CIO NASAKT ZAŁOŻYCIELSKIDEKLARACJA CZŁONKOWSKAWYDARZENIAO¦WIADCZENIALINKIKONTAKT

 

 

Społeczna Rada do Spraw Rozwoju Nauki i Szkolnictwa Wyższego
 

   4 czerwca 2016 r. wojewoda lubelski dr hab. Przemysław Czarnek powołał do życia organ doradczy
w postaci Społecznej Rady do Spraw Rozwoju Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

   W Radzie zasiada dwudziestu pracowników naukowych reprezentujących uczelnie publiczne
i niepubliczne z Lublina i regionu, w tym dziesięciu członków Akademickiego Klubu Obywatelskiego
im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Lublinie: prof. dr hab. Grzegorz Gładyszewski, prof. dr hab. Marek Kuna-Broniowski, prof. dr hab. n. med. Ryszard Maciejewski, prof. dr hab. Waldemar Paruch,
prof. dr hab. Stefan Sokołowski, prof. dr hab. Witold Stępniewski, dr hab. Zbigniew Osiński,
dr hab. Paweł Skrzydlewski, dr hab. Mirosław Szumiło i dr Józef Kaczor.
 
   Funkcję przewodniczącego Rady pełni prof. dr hab. Waldemar Paruch, wiceprzewodniczącego –
dr hab. Mieczysław Ryba, prof. KUL.

   Głównym zadaniem Rady jest analiza poziomu rozwoju nauki i szkolnictwa wyższego na terenie województwa lubelskiego, przygotowywanie opinii i opracowywanie propozycji działań w tym zakresie. Ponadto Rada pełni funkcję integrującą i koordynującą w lubelskim ośrodku akademickim.
 


 

Oświadczenie w związku z listem otwartym do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego

z 11 lutego 2016 r. znajduje się w zakładce OŚWIADCZENIA

 


Oświadczenie w sprawie aktualnej sytuacji politycznej w Polsce

z 21 stycznia 2016 r. znajduje się w zakładce OŚWIADCZENIA

 


Apel
Akademickiego Klubu Obywatelskiego im. Lecha Kaczyńskiego w Lublinie
w sprawie obchodów 450 rocznicy zawarcia Unii Lubelskiej

 

     W dniu 1 lipca 1569 roku w Lublinie została podpisana unia Korony Królestwa Polskiego z Wielkim Księstwem Litewskim. Było to jedno z najważniejszych wydarzeń w historii nowożytnej Europy. Powstała wówczas Rzeczpospolita Obojga Narodów – państwo jednoczące w swoich granicach wiele grup etnicznych i religijno-wyznaniowych, konstytuujące polski kod kulturowy oraz naszą tradycję. Lublin stał się symbolem idei integracyjnych, tolerancji wyznaniowej, współistnienia kultur Wschodu i Zachodu oraz realizacji misji Rzeczypospolitej w Europie Środkowej i Wschodniej.

     Rada Miasta Lublin podjęła 22 października 2015 roku uchwałę o ustanowieniu 1 lipca „Dniem Unii Lubelskiej”, obchodzonym corocznie w skali lokalnej. Jesteśmy przekonani, że rocznicy tego przełomowego wydarzenia w dziejach Polski i Europy należy nadać znacznie szerszy wymiar. Unia Lubelska może być współcześnie nie tylko symbolem chwały i potęgi Rzeczypospolitej w „złotym” XVI wieku, ale także punktem odniesienia dla dążeń do zgodnego współistnienia i współpracy państw i narodów Europy Środkowej i Wschodniej.

     Apelujemy do władz państwowych o zorganizowanie w 2019 roku uroczystych obchodów 450 rocznicy zawarcia Unii Lubelskiej w skali ogólnopolskiej i międzynarodowej. Takie uroczystości byłyby doskonałą okazją do przypomnienia dziedzictwa Rzeczypospolitej Obojga Narodów oraz wydatnego wzmocnienia dążeń do ścisłej współpracy państw naszego regionu Europy.

     Uroczystym obchodom rocznicy Unii Lubelskiej powinno towarzyszyć rozpoczęcie budowy Muzeum Rzeczypospolitej w Lublinie – nowoczesnej placówki kulturalnej i edukacyjnej, pielęgnującej i promującej tradycje wielonarodowego państwa. Lublin stanowi najlepszą lokalizację dla takiego muzeum, jako miejsce podpisania Unii i obrad Sejmu Rzeczypospolitej, siedziba Trybunału Koronnego oraz miasto leżące przez wieki na pograniczu kulturowym. Gwarancją powodzenia tej inicjatywy jest potencjał naukowy i intelektualny lubelskiego ośrodka akademickiego. Muzeum Rzeczypospolitej przyczyni się również znacznie do wzrostu ruchu turystycznego w mieście i wpłynie na rozwój województwa lubelskiego, co wpisuje się w zapowiedzianą przez premier Beatę Szydło politykę zrównoważonego rozwoju wszystkich regionów państwa.

 

Lublin, 10 grudnia 2015 r.
 

WERSJA PDF

 

 



DEKLARACJA
Akademickiego Klubu Obywatelskiego
im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego
w Lublinie

Kierunki zmian w polityce naukowej i szkolnictwie wyższym w Polsce
 
       W ostatnich latach szkolnictwo wyższe i nauka w Polsce padły ofiarą niefortunnych reform, skutkujących zapaścią finansową większości uczelni i naukowców oraz dominacją uznaniowości, klientelizmu i biurokratyzacji. Model koncentracji środków finansowych w kilku wybranych ośrodkach uniwersyteckich doprowadził do degradacji szkół wyższych funkcjonujących w wielu miastach wojewódzkich oraz w mniejszych ośrodkach, a także zagroził misji uniwersytetu w społeczeństwie.

     Dla odwrócenia niekorzystnych zjawisk i procesów, konieczne są gruntowne zmiany w polityce wobec nauki i szkolnictwa wyższego. Należy znacznie zwiększyć nakłady finansowe na naukę poprzez stopniowe ich podnoszenie aż do poziomu średniej dla najbardziej rozwiniętych państw Unii Europejskiej (1,2 % PKB). Bez podjęcia niezwłocznie takich systemowych zmian, postulat budowy gospodarki opartej na wiedzy i innowacjach będzie jedynie nierealistycznym hasłem wyborczym. Istotnych zmian wymaga sposób podziału środków dla uczelni oparty na tzw. algorytmie. Obecnie sprowadza się on do zasady, że ilość pieniędzy pozostaje w stosunku proporcjonalnym do liczby studentów. Trzeba w większym stopniu uwzględnić inne parametry, takie jak jakość kadry naukowej, a cały system parametryzacji jednostek naukowych uczynić bardziej przejrzystym.

     Sposoby rozdziału środków finansowych muszą uwzględniać typowe metody i techniki badawcze oraz rodzaje i wielkości wydatków ponoszonych przez badaczy z danej dyscypliny naukowej. Nie można dyskryminować badań podstawowych, bowiem to one tworzą wiedzę stanowiącą podstawę badań stosowanych i wdrożeniowych. Kolejnym ważnym elementem jest racjonalizacja polityki grantowej, aby sprzyjała rozwojowi nauki. System grantowy nie może być podstawą finansowania badań, powinien pełnić rolę uzupełniającą dla dotacji na badania statutowe.

     Również zasady oceny pracy naukowej powinny być zróżnicowane ze względu na specyfikę poszczególnych dziedzin nauki: adekwatne do ich realiów badawczych, rzetelne i obiektywne. Kultura cytowań w naukach humanistycznych i społecznych jest na przykład inna niż w pozostałych obszarach wiedzy. Niewłaściwe kryteria oceny dorobku prowadzą do tego, że opublikowanie średniej jakości artykułu w czasopiśmie anglojęzycznym jest wyżej premiowane, niż wybitna monografia napisana w języku polskim. Słuszny postulat umiędzynarodowienia badań nie może być realizowany poprzez deprecjację specyficznie polskich tematów badawczych i języka polskiego. Konieczne jest także odrzucenie balastu biurokratycznego, który zamienia naukowców w urzędników.

     W procedurach oceny dorobku oraz przydzielania grantów niezbędna jest jawność i transparentność, jako najważniejsze instrumenty wzajemnej kontroli w środowisku naukowym. Konieczne jest zniesienie anonimowości w procedurach grantowych, bowiem tajność recenzji może sprzyjać patologiom, np. kradzieży własności intelektualnej przez recenzentów lub „utrącaniu” konkurentów spoza własnych i zaprzyjaźnionych ośrodków naukowych.

     Pani Premier Beata Szydło w swoim exposé zapowiedziała politykę wyrównywania szans i zrównoważonego rozwoju wszystkich regionów w państwie. Lansowanie koncepcji tzw. ośrodków wiodących (flagowych) pozostaje w sprzeczności z nowym kierunkiem polityki naukowej i wobec szkolnictwa wyższego, bowiem doprowadziło do podziału uczelni publicznych na „lepsze” i „gorsze”. Te drugie, pozbawione odpowiednich środków finansowych, a tym samym realnej możliwości prowadzenia badań, zdegradowane zostaną do roli prowincjonalnych wyższych szkół zawodowych. Skutkiem takiej polityki będzie również likwidacja niektórych kierunków studiów w tych szkołach, co zmniejszy szanse edukacyjne większości młodzieży spoza nielicznych ośrodków metropolitalnych, która z powodów finansowych studiuje możliwie najbliżej miejsca zamieszkania. W dalszej perspektywie zapaść finansowa większości uczelni spowoduje degradację edukacyjną i kulturową całych regionów państwa.

     W naszym przekonaniu, tylko szybka i konsekwentna realizacja wskazanych zmian w polityce wobec nauki i szkolnictwa wyższego pozwoli na odnowienie społecznej misji uniwersytetu.

Lublin, 1 grudnia 2015 r.
 

WERSJA PDF

 

Apel wyborczy
Akademickiego Klubu Obywatelskiego
 im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Lublinie

 

W dniu 25 października 2015 roku odbędą się wybory parlamentarne w Rzeczypospolitej, które zadecydują o kierunku rozwoju Ojczyzny oraz naszego regionu – Województwa Lubelskiego. Po raz drugi w tym roku możemy ocenić w akcie wyborczym rządy sprawowane w Polsce w latach 2007–2015 przez koalicję Platformy Obywatelskiej RP i Polskiego Stronnictwa Ludowego. Akademicki Klub Obywatelski nie ma wątpliwości, że Polacy, w tym mieszkańcy Lubelszczyzny, potrzebują i oczekują dobrych zmian. Daliśmy temu wyraz popierając w regionie w latach 2014–2015 kandydatów opozycyjnych, zarówno w wyborach europejskich i samorządowych, jak również w elekcji prezydenckiej, w której na Lubelszczyźnie wygrał zdecydowanie Pan Andrzej Duda – polityk symbolizujący odnowę życia publicznego, powrót do wartości oraz zerwanie z arogancją i patologiami dotychczasowej władzy.

Oceniamy negatywnie kierunek i efekty rządzenia kolejnych gabinetów koalicyjnych utworzonych przez PO i PSL. To właśnie one doprowadziły do dysfunkcji państwa, które w wielu dziedzinach albo nie realizuje swoich podstawowych zadań, albo wykonuje je w sposób nieakceptowany przez Polaków. Stronnictwa rządzące w Polsce zaczęły naruszać podstawowe standardy demokracji oraz zawłaszczyły liczne zasoby materialne i symboliczne. Zapomniano, że polityka jest działalnością społeczną dla dobra wspólnego, która wymaga kompetencji ukierunkowanych na realizację polskiej racji stanu i interesu narodowego oraz zaspokajanie potrzeb społecznych.

Liberałowie i ludowcy doprowadzili do wynaturzeń w polityce na skalę niespotykaną w dziejach III Rzeczypospolitej. Nie dotrzymali także obietnic wyborczych składanych wielokrotnie Polakom. Nastąpiło zredukowanie odpowiedzialności polityków za podejmowane błędne decyzje, co zagraża naszemu bezpieczeństwu międzynarodowemu, kulturowemu, społecznemu i ekonomicznemu. Niemal powszechne stało się przekonanie, że decyzje podejmowane przez organy władzy naruszają naszą wolność oraz krępują przedsiębiorczość. Nadszedł czas na odbudowę polskiej wspólnoty politycznej, przywrócenie godności ludziom i środowiskom, których władza starała się wykluczyć z przestrzeni publicznej, oraz na powierzenie rządów politykom kompetentnym i uczciwym, mającym wiarygodny program naprawy Rzeczypospolitej. Partie odpowiedzialne za stan spraw polskich w ciągu ostatnich 8 lat takiego programu nie posiadają.

Rządy koalicji PO–PSL, pomimo dysponowania bardzo dużymi środkami finansowymi skarbowymi i europejskimi, doprowadziły do marginalizacji województwa lubelskiego. Biorąc pod uwagę najważniejsze parametry społeczne i ekonomiczne, Lubelszczyzna zajmuje jedno z ostatnich miejsc w Polsce, a dystans między naszym regionem a innymi ziemiami Rzeczypospolitej wyraźnie się powiększył. Bardzo dotkliwym skutkiem braku koncepcji rozwoju województwa jest migracja młodzieży z Lubelszczyzny za granicę oraz do ośrodków metropolitarnych w kraju. Rządy PO–PSL naruszyły zasadę spójności oraz zrównoważonego rozwoju i nie potrafiły zbudować podstaw ekonomicznych dla zaspokajania potrzeb społecznych poprzez powstanie innowacyjnej gospodarki. Są wyraźnie odczuwalne zarówno brak inwestycji, jak i wykluczenie infrastrukturalne.

Wielu parlamentarzystów wybranych przez mieszkańców Lubelszczyzny w latach 2007 i 2011, nie spełniło pokładanych w nich nadziei, bowiem wykazało się niekompetencją i nieskutecznością w obronie interesów naszego regionu oraz nie potrafiło ani przeciwdziałać stanowieniu złego prawa, ani kontrolować ministrów popełniających błędy polityczne. W tym sensie również nadszedł czas na zmiany dla dobra Polski i naszego województwa. Warto w czasie tych wyborów rozliczyć wszystkich posłów i senatorów, niezależnie od ich przynależności partyjnej, z aktywności parlamentarnej.

W ostatnich latach uwidocznił się w Polsce, w tym na Lubelszczyźnie, kryzys w nauce i oświacie, mający znamiona ogólnej zapaści, która jest następstwem bardzo złych rozwiązań narzuconych w tych dziedzinach przez kolejne gabinety rządowe PO–PSL. Model koncentracji środków w kilku celowo wybranych ośrodkach uniwersyteckich jest wyjątkowo szkodliwy dla szkół wyższych działających w naszym regionie. Wprowadzone zmiany doprowadziły do podniesienia statusu nauki i wykształcenia w polskim społeczeństwie, lecz spowodowały zapaść finansową naukowców i destabilizację ich sytuacji oraz dominację uznaniowości, klientelizmu i biurokratyzacji w polityce naukowej. W efekcie nastąpiło zagrożenie dla misji uniwersytetu. Przypominamy więc politykom, że rola uniwersytetu polega na prowadzeniu działalności naukowej, dokonywaniu syntezy wiedzy, formowaniu myślących i wolnych obywateli. Uniwersytet nie jest przedsiębiorstwem. Oczekujemy, że kandydaci na posłów i senatorów złożą jasne zobowiązania, że we współpracy z lubelskim środowiskiem akademickim będą działali w parlamencie na rzecz szybkiej naprawy zaistniałego stanu w następujących kierunkach: 1) odnowienia misji uniwersytetu; 2) stabilizacji instytucjonalnej i finansowej zespołów badawczych; 3) zagwarantowania zasobów materialnych dla przywrócenia funkcji naukowca w życiu społecznym; 4) przywrócenia racjonalności i jawności w podejmowanych decyzjach w sprawie finansowania i organizacji nauki; 5) odbudowy nauk humanistycznych i społecznych poprzez poszanowanie ich odrębności oraz przywrócenie znaczenia dorobku naukowego w języku polskim.

Akademicki Klub Obywatelski w Lublinie zwraca się z apelem do mieszkańców Lubelszczyzny o udział w wyborach parlamentarnych w roli strażników uczciwości oraz aktywnych obywateli oddających głosy na polityków gwarantujących dobre zmiany dla Rzeczypospolitej i podjęcie aktywności na rzecz regionu lubelskiego.

 Lublin, 12 października 2015 r.

WERSJA PDF

 
 

Apel w sprawie wyjaśnienia okoliczności śmierci ks. Jerzego Popiełuszki


Szanowni Państwo! Drodzy Rodacy!

W imieniu członków AKO Poznań oraz członków pozostałych Klubów AKO w Polsce, zwracam się z gorącą prośbą i apelem do wszystkich Polaków, którym droga jest pamięć o bł. ks. Jerzym Popiełuszce, o wsparcie starań ludzi dobrej woli, którzy domagają się uczciwego wyjaśnienia wszystkich okoliczności męczeńskiej śmierci patrona Solidarności.

Odzyskaliśmy niepodległość także dzięki ofierze Księdza Jerzego. Dlatego mamy obowiązek stać po stronie prawdy i dążyć do jej całkowitego ujawnienia.

W sposób szczególny zwracam się do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, pana dr. Andrzeja Dudy, by autorytetem swojego urzędu poparł starania o realizację tego celu, dziś jeszcze możliwą.

Apeluję do wszystkich mediów – publicznych i prywatnych, tradycyjnych i elektronicznych o informowanie opinii publicznej o działaniach podejmowanych w tej sprawie.
 

Prof. dr hab. Stanisław Mikołajczak
Przewodniczący AKO Poznań

(PDF)


Konferencja AKO - Problemy szkolnictwa wyższego - diagnozy i perspektywy
Łódź, 26 września 2015 r.


   W sobotę, 26 września br. w Łodzi odbyła się Konferencja AKO, poświęcona problemom szkolnictwa wyższego. W pierwszej części, uczestnicy mogli wysłuchać referatów wygłoszonych przez zaproszonych gości, zaś drugą część poświęcono dyskusji.
  
   Wygłoszone referaty dostępne są tutaj:

Zarządzanie publiczną szkołą wyższą - model akademicki czy menedżerski? - Prof. Michał SEWERYŃSKI

Niepubliczne szkoły wyższe - partner czy konkurent? - Prof. Artur ŚWIERGIEL

Finansowanie szkolnictwa wyższego - źródła, kryteria, metody - Prof. Jan WOJTYŁA

Konstytucyjne gwarancje poziomu finansowania uczelni wyższych - Prof. Stanisław KARPIŃSKI

Kształcenie w szkołach wyższych – człowiek czy rynek pracy? - Prof. Bogusław ŚLIWERSKI


    Zarówno wystąpienia prelegentów, jak i głosy w dyskusji odnosiły się głównie do problemów szkolnictwa wyższego. Dyskusja o problemach dotyczących badań naukowych zostanie przeprowadzona podczas kolejnych konferencji.

 


   6 lipca w siedzibie KIK przy ul. Rayskiego 3 odbyło się spotkanie Akademickiego Klubu Obywatelskiego im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Lublinie.
   Otwierając zebranie, Tomasz Sonntag stwierdził, że informacja o powstaniu AKO w Lublinie została rozesłana do lokalnych lubelskich mediów, ale niestety nie wywołała z ich strony niemal żadnego zainteresowania. Krótka notka na ten temat ukazała się tylko w „Dzienniku Wschodnim”.
   Dr hab. Mirosław Szumiło naświetlił tezy „Szkicu programu AKO”, dotyczącego postulowanych zmian w szkolnictwie wyższym i nauce, opracowanego przez członków AKO z Poznania, Warszawy, Krakowa i Łodzi.
   Prof. Grzegorz Gładyszewski zaprezentował projekt strony internetowej i logo AKO w Lublinie, które zostały zaakceptowane przez zebranych.
   Zaproszona na spotkanie dr Wioletta Kozak przedstawiała analizę wyników tegorocznych matur pod kątem niedomagań całego systemu edukacji w Polsce. W dyskusji poruszono wiele istotnych zagadnień, m.in. konieczność likwidacji gimnazjów.
   Przewodniczący AKO w Lublinie prof. Waldemar Paruch zrelacjonował przebieg obrad konwencji programowej PiS w Katowicach, koncentrując się na tezach wystąpienia prof. Bernackiego w panelu dotyczącym szkolnictwa wyższego i nauki.
W dyskusji zwrócono uwagę, że w „Szkicu programu AKO” problemy mniejszych ośrodków, takich jak Lublin, nie zostały należycie uwzględnione.
   W związku z tym postanowiono do początku września b.r. wypracować stanowisko lubelskiego AKO w kwestii koniecznych, najpilniejszych posunięć w kierunku naprawy szkolnictwa wyższego w Polsce.

 

Fotorelacja ze spotkania -

Zapraszamy również na nasz profil FB: